Vorige week woensdag overleed mijn waarde collega-columnist Jan Blokker (83), Ik heb hem maar één keer ontmoet, toen hij de redactie van nrc.next bezocht, maar las zijn columns altijd met veel plezier. Via de mail vertelde hij mij ooit dat dat wederzijds was.  De krant vroeg mij daarom een column te schrijven, ter ere aan zijn schrijven en wat hij betekende voor mij als columnist.  Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Het stukje was zo geschreven - in de geest van de grote Blokker zelf uiteraard.

Zoals alleen hij dat kon

De dag na Jan Blokkers overlijden is de dag dat je Jan Blokkers column het meeste mist. Zijn eigen dood: hij had zich er kapot aan geërgerd waarschijnlijk.

“Sinds wanneer is doodgaan een legitieme reden geworden om je ziek te melden? Dat was in mijn tijd, toen de krant nog een meneer was, wel anders.” Zo zou hij begonnen zijn, denk ik.

En dan zo’n vilein tussenzinnetje.

Vervolgens had hij zijn bril opgezet, een stapel kranten erbij gepakt en zijn eigen overlijdensberichten aan een minutieuze analyse onderworpen.  De necrologie in De Volkskrant, verspreid over twee volle pagina’s, telde een slordige 2.073 woorden - maar waar, hoe laat en aan wat de hoofdpersoon was overleden, bleef onvermeld. NRC Handelsblad: 2.083 woorden, 45 anekdotes en 3 foto’s - doodsoorzaak onbekend. Hoe zei Blokker dat ook alweer?

Journalisten houden niet van journalistiek.

Dan maar even online kijken, moet hij hebben gedacht. Zijn eigen krant meldde het heengaan van haar stercolumnist als eerste op de nextblog. Onder het digitale necrologietje prijkte de Facebook-‘Vind ik leuk’-knop. Social media - Jan Blokker was er zot op. Een paar uur later was de knop verwijderd, uit angst voor postume represailles. Toen stond er alleen nog: ‘Twitter dit’.

Oh, wat mis ik die man.

Wat zou hij eigenlijk van al die boterzachte loftuitingen uit de mond van zijn collega’s hebben gevonden?

Aaf Brandt Corstius: “Blokker was - is - mijn held, een echte held. […] Zes dag geleden maakte hij met zijn column ‘DOE DIE TWEETS WEG’ nog zó’n lachsalvo bij me los dat ik blij was dat ik niet in de trein zat. Ik was thuis, en de poezen dachten waarschijnlijk: ‘Ze zit het stukje van Jan Blokker te lezen. Laat haar maar!’”

Blokker: “Aan haar stijlfiguren af te leiden, heeft Aaf mij al die jaren overduidelijk met Frits Abrahams verward.”

Maar dan zoals alleen hij dat kon.

Want Jan Blokker schreef geen columns. Hij schreef spiegels waar je bijna niet in durfde te kijken. Waar je om grinnikte tot het besef neerdaalde dat hij het óók over jou had. Over de wereld die jij, ik, wij allemaal zo achteloos voor lief nemen - maar waar hij zich oeverloos over bleef verbazen.  Over bleef opwinden, als een man die op de dag dat hij begon met roken, besloot te stoppen met ouder worden. Daarom wilde hij ook pertinent niet op de opiniepagina staan: tussen het nieuws, waar het gebeurde, daar voelde hij zich thuis - niet tussen de meningen. En liever niet drie keer per week, nee, elke dag. Toen de Volkskrant zijn frequentie wilde terugschroeven, en hem een plekje wilde toebedelen ergens achterin de krant, bedankte hij dan ook voor de eer en vertrok. Om vervolgens drie keer per week op de opiniepagina van nrc.next te gaan schrijven.

Een lange neus, tot hogere kunst verheven.

Ik wist wel dat het ijdele hoop was, maar toen ik las dat hij was overleden, bladerde ik stiekem toch nog even naar pagina 18 -  om te kijken of hij er stond. Tot mijn spijt zag ik dat hij, voor het eerst in zijn leven, de deadline niet had gehaald.

Ik heb me kapót geërgerd.

Verschenen in nrc.next op 8 juli 2010.